2019: pretty good for me, pretty sad for society :(

Journal

ปีนี้เป็นปีที่สนุกและน่ายินดี เราไม่เหนื่อยเกินไป แต่ก็ได้เจอเพื่อนลดลงมากๆ เรื่องงานก็สนุกดี แต่เป็นปีที่แย่ของโลกมากๆ

เรื่องที่ไม่น่ายินดีของปีนี้

Life

  • เจอเพื่อนน้อยลงไปหน่อย ไม่ค่อย keep in touch กับใคร ขี้เกียจเจอเพื่อน ขี้เกียจพิมพ์ ขี้เกียจคุย ไม่ตอบแชทคนเยอะมาก ขออภัย เพื่อนหลายคนไปอยู่เมืองนอกก็ไม่ค่อยได้สอบถามข่าวคราว อยากเจอเป็นกายหยาบแล้วเรานั่งคุยกันมากกว่า
  • พบว่าเราโตไม่พอสำหรับหลายเรื่องในชีวิต เวลาคนอื่นมีทุกข์ เราจัดการไม่ถูก มันซับซ้อนอ่อนไหวคลุมเครือเกินไป เลยเป็นที่พึ่งทางใจของใครไม่ได้เลย คนมีปัญหาเรื่องงานมาหาเราได้แต่ปัญหาทางใจเราคิดไม่ออก ฟังอย่างเดียว ไม่เคยเป็นผู้ใหญ่เรื่องนี้เลย
  • ยังโง่เรื่องการจัดการเรื่องเงิน เก็บอย่างเดียวเดี๋ยวค่อยคิด ไม่ได้ลงทุน แต่สบายใจดี ระยะยาวอาจไม่ดี 55
  • เขียนหนังสือยังไม่เสร็จ แต่ก็มีความคืบหน้า เรื่องน่าเศร้าคือเหมือนมีเวลาว่างเยอะขึ้น พบว่าเป็นสิ่งที่ทำตามเดดไลน์ไม่ได้ ไม่เหมือนงานอื่นๆ 
  • ติดตามการเมืองเรื่อยๆ สม่ำเสมอ แต่ไม่ค่อยแสดงความเห็น  รู้สึกว่าทุกคนพูดไปหมดแล้ว เราขี้เกียจไปไหมนะที่ไม่ส่งเสียง เป็นแรงสนับสนุนเบาๆ และช่วยเหลือ support
  • รู้สึกผิดที่ไม่สนใจเรื่องสิ่งแวดล้อมได้ไวกว่านี้ จนมาถึงจุดโลกวิกฤติจนน่ากลัว สะท้านความเชื่อและการมองโลกในแง่ดีของเราในหลายๆ เรื่องมาก เราคือผู้บริโภคที่ mindless ยังมีหลายเรื่องที่ซับซ้อน เรายังไม่เข้าใจ ไม่แน่ใจว่าควรสนับสนุน practice แบบไหนถึงจะเกิดผลที่สุด พยายามจะหาเวลาอ่านและเข้าใจตามไป
  • นอนไม่หลับบ่อยกว่าปกติ นอนดึกบ่อยขึ้น กินดึกก็บ่อย กินแพงก็บ่อย
  • ปีนี้เป็นปีที่โลกและสังคมแย่มากๆ มีแต่ความล้าหลัง ความไม่รู้ และดูสิ้นหวัง แต่ในขณะเดียวกัน ชีวิตเราก็ยังดำเนินไปอย่างสงบปกติ ราบเรียบ สันติ ยังไม่ล่มสลาย เพราะยังไม่ได้รับผลกระทบจากความพัง นั่นเพราะเรามีโอกาสที่ดี ได้รับโอกาส ในขณะที่สังคมนอกตัวเรากลับวุ่นวายโกลาหล มีระบบที่ไม่เป็นธรรมแทรกรากไปทุกแห่ง
  • บางครั้งเรากลัวที่ตัวเองไม่โกรธ ไม่ขุ่นเคือง ต่อให้เรื่องแย่แค่ไหนก็เหมือนรับรู้และอาจไม่พอใจ ที่สำคัญคือ เรากลัวที่ตัวเองจะไม่หวังอะไรอีกแล้วในประเทศนี้ น่ากลัวมากๆ เรากลัวว่าพลังของเราจะสูญเปล่า เราไม่เหมือนตอนวัยรุ่นที่ไม่คิดคำนวณมากมาย
  • ด้วยประการทั้งปวง เวลาก็ล่วงผ่านเลยไป ทำให้ไม่ได้ไปเรียนต่อ ปีหน้าต้องพร้อมกว่านี้

Work

  • ทำงานช้าลง แต่ยอมเพื่อกลับมาเรียนรู้สิ่งที่ขาด คิดว่า career path ไม่ต้องเป็นเส้นตรงและไม่ต้องมี growth เสมอไป 
  • ทำงานลูกค้ามากขึ้น ไม่ใช่เรื่องแย่ แต่ยังมีงานหลายชิ้นที่ทำให้ทำตามไทม์ไลน์ ลัดบางขั้นตอนเพื่อความสะดวก ด้วยเวลาจำกัด แต่ทำให้คิดไม่ครบ
  • ปฏิเสธโอกาสดีๆ ไปเยอะมาก แต่ไม่เสียใจหรือเสียดายเลย เราคิดว่าปีนี้เราอยากโฟกัสและพักร่างกาย คิดให้เยอะขึ้น เหนื่อยน้อยลง เรียนรู้มากขึ้น
  • ไม่ค่อยขยันเสาะหาสิ่งใหม่ๆ โอกาสใหม่ๆ ทำแค่อยู่ตรงหน้า เลือก option แค่ที่มีคนเสนอให้ คนอื่นเชื่อในตัวเรามากกว่าเราเชื่อในตัวเองอีก 
  • ยังพูดเร็วไป อยากพูด present ให้ช้าลงกว่านี้ แต่จะทำได้ต่อเมื่อมีเวลาเตรียมตัวดีๆ อยากใช้ภาษาคำและภาพที่ precise กว่านี้

สิ่งที่น่ายินดีของปีนี้

Life

  • เล่น Facebook ลดน้อยลงมาก ปิดไปได้ประมาณ 1 เดือน เขัาไปวันละไม่กี่นาที งานที่ทำให้ไม่ต้องตาม Facebook เท่าไหร่ ดีมากๆ ไม่รู้สึกอยากโพสต์อะไรดีต่อไป
  • มีเวลาอ่าน novel อีกครั้ง มีเวลาดูหนัง เป็นชีวิตที่ขาดไปตั้งแต่เรียนจบ แต่ยังไม่มากพอเท่าที่อยากมี ได้ลองหลายๆ สิ่งที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะชอบแต่กลับชอบ
  • อ่านหนังสือไม่เยอะขึ้น แต่มีเวลาอ่านเพิ่ม ไม่รีบอ่าน ไม่รีบใช้ ไม่รีบจับใจความ อ่านเพื่อความสบายใจ
  • ร่างกายแข็งแรงขึ้น สุขภาพดีขึ้นเล็กน้อย ออกกำลังกายเยอะขึ้น แต่สามเดือนที่ผ่านมากลับไปขี้เกียจใหม่ มีความรู้เพิ่มเกี่ยวกับสุขภาพอนามัย เราอายุมากขึ้นแล้วจริงๆ ต้องถนอมร่างกาย
  • ปีนี้เป็นปีแห่งการพักผ่อน พิจารณาตัวเลือก และเตรียมตัว ชีวิตไม่จำเป็นต้องเดินหน้า ควรมีบางช่วงที่เราพักเพื่อซ่อมแซม พักผ่อน มองไปข้างหลังถึงสิ่งที่ผ่านมา
  • เที่ยวธรรมชาติเยอะขึ้น ชอบมาก กลายเป็นทุก 3-4 เดือนต้องหนีพัก พอกลับมาสดใส อิ่มเอม เหมือนไปอัพเดตโปรแกรมใหม่เรื่อยๆ  พยายามหาเวลาว่างเรียนออนไลน์ธรณีวิทยา อยากอ่านหินและภูมิประเทศเป็น
  • ไม่ค่อยมีเรื่องทุกข์ใจ เจอเพื่อนแล้วนึกไม่ออกว่าจะบ่นอะไรดี แต่ถ้าจะให้เล่าว่าพึงพอใจมีความสุขมากอะไรก็ไม่ใช่เรื่อง เลยอยากฟังเรื่องคนอื่นมากกว่า

Work

  • ได้เรียนรู้เรื่องใหม่ๆ เยอะดี ได้เจอคนที่ต่างจากเรา เรียนรู้จากเขา เจอคนหลากหลาย ได้เห็นภาพรวมอุตสาหกรรมมากขึ้น ได้เจอคนนิสัยดี คนเก่ง และคนที่สอนเราได้ในหลากมิติได้เยอะมากจริงๆ
  • ได้เก็บความรู้ที่เป็นประโยชน์  รู้สึกว่างานที่เราทำเป็นประโยชน์ต่อสังคม ไม่ว่าจะลวงตาหรือไม่ หลายอย่างที่เราสนใจ ได้นำมาใช้จริงๆ  เช่น ความรู้วิทยาศาสตร์สมัยเรียน ได้ทำงานเกี่ยวกับสุขภาพและสังคม ทำให้ได้ความรู้เพิ่มเติมไปด้วย
  • ทำงานสัปดาห์ละ 3 ได้จริงๆ มีเวลาว่างเพิ่มเยอะมาก ชีวิตรีบลดลง คุณภาพชีวิตและสุขภาพจิตดีขึ้น
  • ได้ฝึกในเรื่องพื้นฐาน อยู่ในทีมเล็กๆ ในส่วนของการทำงาน พอไม่ได้ manage ทีม ก็มีเวลากลับมาลงมือทำเอง คิดเอง กลับมาปูพื้นฐานใหม่ ฝึกฝีมือและสายตาของเราใหม่ เป็นส่วนเราข้ามไปจากงานที่เก่า

10 ปีที่ผ่าน: 2010-2019

เราเริ่มทศวรรษนี้โดยเราเข้าเรียนมหาวิทยาลัยซึ่งเปลี่ยนระบบความคิดและการมองโลกเรามากๆ ไม่เคยเสียใจเลยที่ได้เรียนออกแบบ เปิดโลกและเสริมความเป็นมนุษย์ให้เรามากๆ

ต่อมาคือได้ทำงานในช่วงปีแรกๆ ซึ่งเป็นช่วงเรียนรู้ เติบโตทางความคิดมากๆ เราได้เปลี่ยนใจในหลายเรื่องๆ บางครั้งก็ตกใจว่าอายุ 14 คือครึ่งชีวิตที่แล้ว เรายังเป็นคนเดิมอยู่ไหม มีเพื่อนที่ห่างหายไป เขาไปมีชีวิตใหม่ที่ไม่มีเรา แต่ก็หวังเสมอว่าเราจะพบกันใหม่และ connect กันได้เหมือนเดิม

จนปีนี้ เข้าสู่ชีวิตที่ทำงานสัปดาห์ละ 3 วัน วันอื่นมีงานประปรายที่เราทำเพราะอยากทำจริงๆ

มองกลับไปมีอะไรเกิดขึ้นเยอะมากข้อมูลในยุคนี้ก็มากมายถาโกมจนต้นปีเหมือนแสนไกล เราจำอะไรไม่ค่อยได้อีกแล้ว หรือเข้าสู่อายุใกล้เลขสาม ทุกสิ่งจะเบลอๆ ก็ไม่รู้ เราไม่ตื่นตาตื่นใจง่ายอีกต่อไป

What I have learned

  • ฉันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตสำหรับทุกคน และยินดีที่เป็นเช่นนั้น ชีวิตเราไม่ต้องเอาใจและเป็นที่พึงใจของทุกคน เราคือสิ่งมีชีวิตอันมีจำกัดทั้งเวลาและพลังงาน
  • ชอบมิตรภาพแบบหลังวัย 25 ปี ไม่ต้องตัวติดกัน ไม่ต้องเจอกันบ่อย ไม่ต้องรู้เรื่องส่วนตัว แต่มีอะไรปรึกษากันได้ ช่วยเหลือ เชื่อมโยงกันได้ ต่างคนดำเนินชีวิตไปคนละแบบ เติบโต มีสติขึ้น เคารพความแตกต่างของกัน มีช่องว่างระยะหว่างกันกำลังดี เจอกันนานๆที ก็มีเรื่องคุยจนเวลาผ่านไปไวมาก
  • โตแล้วเจออุปสรรคอะไรก็อย่าหุบอย่าฝ่ออย่าฟีบง่ายนัก ส่วนมากความผิดพลาดมันไม่ได้ define ตัวตนหรือชีวิตต่อไปข้างหน้าของเราขนาดนั้น คนอื่นไม่ได้จำเรื่องเราหรอก เราควรให้โอกาสตัวเองลืมความห่วยของตัวเองบ้าง อย่าเสียความมั่นใจฝ่อฟีบไปเพราะโดนสะกิด ชีวิตจะทำให้เราแกร่งทนไปเอง
  • สุดท้ายแล้วไม่ว่าเราจะเก่งอะไรแค่ไหน โลกจะไม่ได้ต้องการความสามารถทักษะเรายาวนานเท่าที่เราคิด เห็นคนที่ปรับตัวเองไปเป็น mentor รุ่นพี่ที่ช่วยแนะนำและช่วยพัฒนาคนรุ่นใหม่ แชร์ความรู้ให้คนอื่นๆ จะทำให้ความหมายใน career ของเราอยู่นานขึ้น เราไม่รู้สึกแห้งแล้งหมดไฟ ได้เจอคนที่ทำเก่งและสอนดีอย่างใจเย็น รู้สึกดีจัง
  • มีคนบนโลกสนใจเรื่องเดียวกะเราอีกมาก แค่เรายังไม่รู้จักกัน ชอบความหลากหลายของชีวิตวัยผู้ใหญ่มากๆ พอเราโตมาแล้วได้รู้จัก เป็นเพื่อนคนที่ต่างกับเรามากๆ แบบที่ตอนเด็กคงไม่ได้เป็นเพื่อนกันแน่ๆ เหมือนได้ทำลาย boundary ของ stereotype ไป น่ายินดีจัง ส่วนสิ่งที่เราสนใจนั้นก็ไม่ได้แปลกประหลาดเลย
  • อยากระวังเรื่องคำพูดของตัวเองมากขึ้น เราใช้ถ้อยคำเป็นอาวุธป้องกันตัวเองมาตั้งแต่เด็ก และบางครั้งมันอาจทำร้ายจิตใจและเป็นพิษกับคนอื่นได้โดยที่เราไม่รู้ตัว บางทีพูดไวๆ ปากไว สนุกดี แต่กลับมามองคือเราต้องร้ายขนาดนั้นมั้ย
  • บอกตัวเองว่าอย่าเป็นคนนิสัยดีที่ทำให้คนอื่นลำบาก คิดรอบๆ มากขึ้นถึงการกระทำเราที่จะไปกระทบคนอื่น อย่าหวังดีแต่กลับไปสร้างภาระให้กับใคร
  • รักความรู้สึกของการระลึกได้ว่า เฮ้ยเราไม่มี แต่เราไม่ได้ขาด บางสิ่งเราไม่ต้องการ ต่อให้ไม่พบก็สบายดี ไม่บกพร่อง จึงไม่เป็นไร
  • ปีนีเป็นปีแห่งการอยู่กับตัวเองและเข้าใจตัวเองมากขึ้น เราอ่านร่างกาย จิตใจ และอ่านพลังงานเราออก ถ้าเหนื่อยมาก ไม่พร้อม เราจะพักให้ตัวเราพร้อมกลับมา ไม่ฝืน ไม่เร่ง ไม่กดดันเกินไป เราจะไม่ไปสู่จุดครากเด็ดขาด ซึ่งไม่รู้ว่าดีไหม ยังอยู่ในวัยหนุ่มสาวแต่ระมัดระวังเรื่องพลังงานมากไปไหน เรามองในระยะยาวมากขึ้น
  • สิ่งหนึ่งที่ช่วยให้เราสบายใจ คืออยากเชื่อว่าชีวิตจะยืนยาวพอให้ไม่ต้องรีบร้อน มีเวลาให้ผิดพลาด หยุดพัก ค่อยๆ ทดลอง

🙃🙂

เราอาจคิดว่าเราเป็นตัวของตัวเองคงทนแน่นอน แต่ตัวเราถูกกระทบจากสิ่งรอบตัวและคนรอบข้างได้ง่ายมาก ดังนั้น อยากเป็นคนแบบไหนให้พาตัวเองไปอยู่รายล้อมสัมผัสคนเหล่านั้น เราปล่อยพลังงานให้แก่กันสะท้อนไปมาไม่รู้จบ ขอให้เราพบคนน่าพึงพอใจและขอให้เราเป็นคนที่คนอื่นอยากพบด้วย ☀️✨

Mundane Morning Contemplation ⏳

Journal / Scrap Thoughts

This year is going to end soon. It has been peaceful year so far for me. I have learned a lot in a pace I can control. To attain the power to select and refine my schedule is bliss. I am the privileged one and I love humble-bragging about it.

What a benign starting sentence of a blog. I’m too happy to write better sentences. I want to collect my current sentiments and thoughts.

You can skip all these or you can have a peek into my messy machine of mind.

Quiet Morning, thinking about what came before me.

I really like the feeling of waking up calmly, a good day is an ordinary day quiet enough to hear the birds sing. A tiny bird is knocking on my window. The bed is so warm. The light is dimly lit. I woke up to a tune I didn’t know. I was curious about it so I got up to look up.

There are narratives about bird disappearance in apocalyptic stories. They are the sound and sign of life. The vibe of the world being okay. If the birds leave, we are doomed. We are left alone in a quiet world.

Lately, I was so fascinated by trees, how they live quiet life. Some people can read trees if they are stressed or unhappy. They expand their branch in width and depth. They are so wise and calm. They are not noisy like me.

Sometimes I’m so jealous of lichens and fungi, they are the real pioneers who prep the land ready for other living organism to thrive. I think about the humidity and wind speed like I never think before. The quiet world is vibrant and not that slow.

I often think about the Carboniferous – Coal bearing time, those quiet 60 millions year resulted in the coal we take. How many trees have lived and died repeatedly for 60 millions years? Then we put our dead plant ancestors back into the air.

I like to think about the Boring Billions year that nothing much happens. Yet’s here we are, very messy, crazy and complex so much. Simple people are too boring for me but I secretly believe we all are so complex and puzzling in our own mind and actions.

I don’t want to change the world anymore. The world has changed too much in exhilarating scale. It scares me. As a result, the world has changed me, people around me shift the way I become, the way I see things.

Maybe being somebody’s favorite part of their day is enchanting enough. How uninspiring and mundane does it sound?

Learning for leisure, pleasure lecture

I started learning Geology for my hobby. I was so crazy about geologic time. How life is unfolding and diversity flourishes? It’s delightful to know how human beings learn about the planet we get stuck on. How they make sense of the world, how egocentric we are.

It’s pretty amazing to think that earth has been here for so long. We are the rude and loud guests. We wreck the balance and cycle of everything that comes before us.

I feel so tiny. I feel the incredibly shortness of time I have. That notion is pinching my cheek then and now. Death is a friendly terminal, where I will stop overthinking and keeping updates.

I want to read the rock by layers, color and texture. I want understand the landscape and have literacy about the place I was born into. I want to know the air I breathe. I want to understand the street I walk on.

There are so many topic I want to dig into. Endless of human knowledge and it’s expanding, shifting and getting updated.

I miss those time I read dictionary for fun, it happens long time ago. I wanted to know every words.

People, people, people

I keep thinking about people in my life. All the people who disappear from my cycle, they fade away from me or vice versa. On conversation was left blank. Friendship ends when you stop being curious about someone.

In twenty years time, we might get in touch again. Or we lose touch forever. We might come across somewhere random. I wonder what we will become. How awkward would it be to meet someone you stop thinking about?

How come I end up where I started? How many steps does it take from start to finish? – from not knowing to trying to success and failure and not knowing again?

How many dinners does it take to make people close to each other? How many words are counted? How many hours? How many emojis sent? How many eye contacts? How many laughs and smirks? How many misunderstanding and frowned and synchronization? How many wonders if we hang out with the right people? How many possible way this friendship could start and end?

I keep thinking how Friendship is an unsaid protocol with no solid rule of how to obtain, how to maintain and how to cancel. This is joy of life to celebrate. Thanks for the intersection for brief moments.

Some people are just flights you didn’t take. They took off without you on-board. You keep wondering what kind of place they could have been. They are the vacation that didn’t happen or happened without you. Some people are vacation you didn’t take. They might bring you joy or make you miss your home. They might invade your private zone or redraw new one for you.

Cheers to all the obscured facade of life. Enjoy the shortness of life. It’s the only thing I can guarantee you. We will be here for a glimpse of time.

Thanks for the joy and sorrow of being human. Thanks for the evolutionary ladder my ancestors unconsciously climb that make me understand or feel those complex feelings.

Library of Memory

Two nights ago, I had a dream about getting to meet a mysterious fortune teller. Before entering, there is a Burmese girl who wear white tanaka powder. She asked for the guests’ birthday then she wrote it down in a scrap of paper and told us to take it into the fortune teller’s room. We walked in roll on top of a long steep white table with no rail.

But when I entered into the room, it’s a normal library filled with wooden cabinets. Then I learned this library is someone else’s memory, the person’s memory is translated into form of books, paper, and scrap notes. Some are just a piece of paper that look like mindless comments. It’s pretty fun browsing someone memory, stream of consciousness and unconnected thoughts. Maybe it’s the same experience we peek into someone feed or social media accounts with scraps of their mind.

Of course I want to record your existence beyond my memory because I won’t know how long this will last. We all know things end at some point. Eternality is ridiculous concept. Lifetime is a hoax.

Library used to be memory of mankind. But it has shifted into the vast and wide internet. We won’t have a lifetime to watch every youtube video and we don’t have to, When I think about Alexandria, or someone from the past like Aristotle, they used to possess the knowledge of mankind. Now memory and knowledge belongs to everyone at low and high rank of socio-economic layers. The data points are growing, expanding in rich texture and details. We exist and we are embedded in bytes. Some refine codes are sitting still in a safe place in Svalbard really make me ponder.

Hey,

What will be left after 1 million years from now? I will be forgotten, this blog will be forsaken eventually. What will happen to atomic waste from Germany nuclear fission factory? Will mankind make it to dry and lifeless Martian colony? Is it even a good idea to leave this planet? We are confined into this rich and diverse planet in Goldilocks condition. Will we flourish and survive? will we inhabit in this planet as long as Dinosaur? I bet not.

My existence is too temporary to keep updated to all those facts.

People like to mock me about being too robotic. I’m a chaotic system of being. I think of cause & consequences and hypothesis all the time. But you can see I I am very humanistic. I don’t want to be a machine, I never desire to be an asset, I never care about being productive. I never aspire to become a factory that cares too much about the margin.

I just want to live my life the way I won’t regret too much in future. I want to keep strolling in well balanced pace. I made bad decisions all the time and it became the good lesson. I want to keep scrolling mindlessly and learn something that make my eyes dilate.

I want to sightseeing many aspects of life. I want to look around. I have to filter all those senseless stuffs and meaningless relationship.

I don’t want to take risk in intense romance that will take up my brain circuit, eat away my solitude and peace of mind. I don’t want to laugh politely to save someone egotistical core. I don’t want to be a large important part of someone’s life. I don’t want to be invested in time and money. I don’t want to sit around being their proud bank account. I want to play the side role like a little coin they found on the street.

If it’s not good enough to take risk, I will happily say “No, Thank You.” in graceful and grateful manner. I will never experience feelings like what Tim Kreider describe, a love so intense that you forget time exists. I can’t stop thinking about time. Tick tick tick. Click click click.

Loneliness dissipates when you find comfort and pleasure in your own company.

Helen Betya Rubinstein

I want to ponder and lay down in warm bed looking at ceiling thinking about significance of nothingness, browse the vast collection of human memory and update my library of music.

Those are a few I think about often lately. What’s on your mind?

I’m not a ghost, I’m a plant doing photosynthesis.

Scrap Thoughts / Writing

Hello, Nobody. I like to treat this blog as very private space, there is no secret place in cyberspace.

I try to calm myself with facts. Even it’s crazy to think about how fucked up the world is. Not the whole world, only the human being part of it. Overconsumption runs the world like cancer growth. We won’t last. It’s pretty hard to escape this world. We have gravity and biological as constraints. We have come so far yet so backward. Human is bound with dilemma and contradiction like always.

Can I get along with the pre-existing power order and simultaneously want to change it? This is me trying to fit in both world. The I found I belong to none of those.

I know how to play the game while knowing the game is not fair. I benefit from this pre-existing order of the world. I survive and get along with future of works. I have privilege to remain calm and secure.

I know all the hype words, I go with flow, I surf the wave. I get to choose and negotiate. I benefit from the post-capitalist world. I make value out of nothing. I sell my bullshit in my head. I’m this privileged worker in passion industry of pleasure.

It makes me sad thinking about people who can’t negotiate and choose their life with dignity. Peace of mind is costly. Stress free is expensive.

There are so many things I want to be better at. Endless list of classes and domains of knowledge are available out there. Endless possibilities, trials and errors. Rinse, Lather, Repeat. Only time is limited.

I want to be good at math. Good intention needs good calculation and measurement. I want to get better at statistics. I want to think more accurate in time and space. I want to belong to physical space and leave my head. I’m just a very flat person. These kind of things take time.

I soaked myself with lots of non-fiction in past couple years. I have to catch up with the world and current knowledge. This year, I find myself return to novels. I went to Vietnam fo vacation and finished 3 books. I found new love and hunger for eastern female novelists. They calmed me and made me rethink about many things in my life. Being 28 is like 33% of life (Hope I have longer than normal lifespan, Thai female is 75 years old. I think too much in percentage.)

Sometimes I like to image that someday I will end up being a nun. When I get old, bored or sad, or when need to escape humanity. But I belong to no church and temple. I don’t need followers. I don’t need leaders. I want to believe in my own independence. But I can’t exist in the vacuum. I need to interact with other people, at least for now.

I learned to embrace the sun since young, the sun is the source of my joy and energy. I just got stuck on this planet running around the sun. I don’t need to be faster than this. If I become nun, the sun will be my god. Even there are lots of living stars out there in the universe. Some are larger than our sun. I got stuck in this solar system so I will take the sun to worship to in convenience.

I have been wasting my time listening to random ghost stories from random radio on Youtube. None of those ghosts scare me at all. How come the ghost appears with no originality? I learned the pattern and got bored within a week. No ordinary ghost would satisfy my need of mystery. I want a better render version of paranormal being.

One thing I learned lately: Depressed people like to describe themselves as already dead, feeling like a ghost living among the lively crowds. Yet they feel so heavy and exhausted like flat tire. They feel quiet and dead inside.

I don’t feel like a ghost yet. I feel like a tiny plant doing my own photosynthesis. Sucking the nutrition from the soil of my ancestor’s remains.

If you ever feel like a ghost, tell somebody. Get yourself heard and seen by someone. Don’t dissolve in the air and disappear. Enjoy the sunbeam.

Where are you in the food web? What do you worship?

All the thoughts I have been thinking about have been thought before by somebody. I just want to collect all the noise in my head so it won’t dissolve and disappear. What an egotistic need. Does it really matter what I think? I just want to remember.

I say all the nonsensical things that clogged up my mind. We have approximately 20% of this year left. I think about time as limited in monochronic sense.

I know nobody is reading this. It feels like sending message in a bottle off to the ocean of gazillion bytes.

Hey, Nobody, don’t worry, don’t be happy, don’t be anything. Hope you’re okay and find your place to sit and relax in the world.

Midnight Overthinking

Journal

What can I do to assure we will never run out of topics in our conversation? I can’t get over people you haven’t met and conversation you haven’t had.


If people mean what they say, speak their mind, it will save humanity life time for gazillion years combined. ☀️

Please let me know if you have a little bit of me in your equation of your future action.

Please let me know a glimpse of me appears in your midnight overthinking. I’d appreciate that.

Vacation and Two Months Updates ⛰

Journal

It’s been a while. I decide to deactivate my facebook account again for more focus. I just want to update what happens in past two month.

I quit Fungjai and Salmon. I just start new job for 3 days a week. This time i work more on Tech & Data Journalism. I have to learn a lot more to integrate effectively.

I was on vacation to the forest in the south and it really cleared my head space

Last month, I went trekking and visit an island in the south with a friend. This time is really nice.

The water flow was strong in this season. The trees are so green. This view is right in front of our tree house.
My friend set up the rope for wet clothe hanging. Very scout like in a peaceful way. No shouting. Calm survival skill session.
We went to swim so many times.
the bamboo was huge. the trekking was half day and easy!

I think I find my new favorite hobby. Walking in the wood clears up my mind and improve my weak spatial ability. We went to swim in fresh water and the water flow was strong. I felt so good I might come back.

Island in Low Season is Bliss

We went to the Raya Island in Phuket. It was low season. We felt like we own the island. The rocky beach is fun to practice ! My friend is a strong swimmer while I just sit under the sun, trying to read and think about life.

Our hotel private island. We are the only guests in the whole vast resort. The staffs are like 40s. and It’s just two of us
Always look out. Tsunami can happen any time.
Me in vacation manner !
Our last sunset at Patok Bay

Back to July

Now, I’m back to work and learning on new culture and new discipline. I have to be serious in working again after a year of slacking off. I have to focus and learn more and sync with faster pace. People in my team are very kind and active. I get to work with Jug, whom I really admire. She’s the best kind of people to work with, smart kind and humble with good quiet low key spirit.

I really dig the quirks of lowkey people. They lit the the corner like well designed lamp or cosy armchair. They are good listeners and they are so interesting.

I see everyone as a product or prototype of something larger than them. They belong to some systems and environment. They are the result and then become an impact.

In general, I think I got happier, more calm and learn to become more decisive. I learn that my capacity is limited. I have to choose what matters to me, what I could manage.

I get to keep in touch with many friends from the past. I am happy to be able to keep these people back in my life after so many years passed by. I am curious to learn how we all changed and shifted like plate tectonic.

Some change their mind about something. Some people have become very differen creature from me but I cherish on how we all grow and become comfortable in our own path at our own pace. I’m happy to observe the details and risk they take and life they live.

Every specie flourishes and dies in their own way. I have to observe them and take note carefully.

Running Practice

I start to run 2-3 days a week: 5-7 km. I still can’t make 10k yet but my stats get better in slow way. I never want to live too long. I just want to be healthy and have good life when I get old. I just want good life at the end and I have to invest my time and energy now for that.

Books are coming in a very slow pace

I try to write book but it’s really hard. I’m not used to work on long term personal project at all. I get used to work for somebody else or clients. This is new pain and pleasure for me. P Guy told me to relax a bit. I really hope so.

Ella suggests me 2 Japanese novels with Akutagawa Prize. Both books are really good and touch me in an intimate way. Convenience Store Woman & Lonesome Bodybuilder. She said it remind her of me. The protagonists are weird lonely woman who try to understand how society and humanity work its ways. Sounds like me.

I think I might apply for school and scholarship next year. Gotta get ready! Long way to go.


Vacation List

  • Melbourne (Circa Sep-October)
  • Fukuoka with Mom (December)
  • Chiang Mai (Circa Sep-October)
  • Uttaradit (???)
  • Bali (???)

Later

  • Paris Next Year (Visit Pearpit)
  • New York (Visit Win)