All posts filed under: Journal

i was a spoiled kid

Journal

คนมักพูดถึงความไร้เดียงสา น่ารัก ของตอนเป็นเด็ก ตอนเด็กๆ ประมาณอนุบาล-ประถม เราเป็นเด็กที่เอาแต่ใจมาก น่าตบมาก มีตัวเองเป็นศูนย์กลางของโลกอย่างแท้จริง ไม่ชอบใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกับคนอื่น นํ้าแก้วเดียวกันไม่กินกลัวติดเชื้อ ช้อนส้อมไม่เข้าคู่กันไม่แดก เสื้อผ้าไม่เข้าชุดกันไม่ใส่ ทำพี่เลี้ยงร้องไห้บ่อยมาก 555 อีกสิ่งที่ไม่ค่อยยอมรับคือ เราอ่อนไหว คิดมาก โกรธง่ายและขี้งอนง่ายมาก พองอนก็จหนีเข้าห้องล็อกประตู พอหิวหรือหายโกรธก็ออกมาเอง ซนจนทำบ้านไฟไหม้ ขีดวาดกำแพงเล่น หายในห้างบ่อยมากแต่จะรู้ว่าต้องไปหาเจ้าหน้าที่ แถมแล้วไม่มีความพยายามจะผูกมิตรกับใคร รู้สึกว่าโลกช่างน่าเบื่อ คนรอบตัวไม่เห็นน่าสนใจ ไม่อยากคุยกับใครเลย ว่างๆ ชอบไปซ่อนในตู้เสื้อผ้า 555555 สิ่งเหล่านี้คือเกิดขึ้นกับที่บ้านนะ พอไปโรงเรียนก็พยายามมากที่จะไม่สนิทกับเพื่อนเกินไป กลัวเขารู้ว่าจริงๆ เอาแต่ใจมาก ระวังตัวมาก คิดเผื่อไว้แล้ว พออยู่กับคนนอกบ้านก็จะไม่มีปัญหากับใครเลย คิดเผื่อไว้แล้วว่าทำยังไงถึงจะอยู่รอดได้ในสังคม 5555แต่ทั้งหมดคือพ่อแม่ใจดีและใจเย็นมาก ไม่เคยตีเลย ทำของหายก็ซื้อใหม่ไป พอออกมาเจอโลกภายนอก เจอคนอืน ก็ปรับตัวไปเอง สรุปก็คือ อย่าเป็นตัวเองขนาดนั้นเลย เป็นคนที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมเถอะ 555555 จริงๆ ดีใจที่โตมา แต่ก็ยังต้องปรับปรุงต่อไป 55555555 ต่อให้ย้อนกลับไปตอนเด็กจะดูน่ารักก็ตาม เพราะตอนนี้เราก็น่ารักนะ อิอิ

happy consequence / coincidence

Journal

I keep thinking about my bad decisions in my youth. It was not that bad after all.  I was just an awkward adolescent: a forever dork in every life department, a social handicap who learns to fit in and go with the flow.  I went to random parties, met random strangers, had a bunch of random conversations which brought me to long-term friendships. Gladfully they last longers than one night, a couple weeks, or a […]

Letter for leaving ❤️

Journal

เราทำงานฟังใจ 4 ปีแล้ว และเรากำลังจะออก ประหลาดดีที่จะออกจากบริษัทที่เราเป็นคนตั้งชื่อเอง ตอนแรกเราไม่ชอบชื่อนี้เลยรู้สึกจั๊กจี๋ พูดในรถระหว่างกำลังไปบ้านแพนด้าเรคคอร์ดกับพี่ท้อปและพี่ปัด เวลาผ่านมาไวมาก แลฟังใจก็ปรับเปลี่ยนไปเยอะมาก เหตุผลหลักสำคัญที่เราออกคือ เรามีเป้าหมายระยะยาวและความสนใจไม่ตรงกันกับที่นี่ เราอยากเห็นโลกด้านอื่นๆ บ้าง ไม่ใช่เรื่องผิดของใครเลย ที่นี่มีจุดประสงค์ที่ดีมากๆ และแทบจะเป็นอุดมคติ เราโชคดีมากที่เจอคนดีๆในชีวิตมาตลอดตั้งแต่เรียนจบมา โชคดีจริงๆ แบบเกิดอะไรขึ้น แต้มบุญเราจะหมดเมื่อไหร่นะ อย่างแรกคือ เรามีเจ้านายที่ดีมาก รับฟังและเชื่อใจเราเสมอ ให้เครดิตคนอื่นเสมอ  เจอคนที่อื่นเล่าถึงเรื่องดราม่าป่วงๆ ในบริษัทเขา เราก็รู้สึกว่าเออโชคดีจังไม่ต้องมาเจอเรื่องราวเหล่านี้ให้เสียเวลาชีวิต ทำให้เราได้โฟกัสกับงานเต็มที่ กินอิ่ม นอนหลับ มีเวลาทำกิจกรรมที่ชอบ เช่นอ่านหนังสือ เขียนหนังสือ มีเวลาฟุ้งซ่าน เรียนออนไลน์ อะไรก็ตาม ฟังใจเป็นบริษัทที่รวมคนหนุ่มสาวนิสัยดี ประหลาด น่าสนใจ มาไว้ด้วยกัน ทุกกิจกรรมเกิดขึ้นได้ที่นี่  มีรีวิวบริษัททุก 4 เดือนที่จะรับฟังความเห็นและข้อเสนอแนะจากเรา คอยเช็คอัพชีวิตและจิตใจของเราเรื่อยๆ ที่สำคัญ เราสามารถโต้เถียงกับคนที่โตกว่าเราได้โดยที่เขาเปิดใจและรับฟังจริงๆ เรารู้สึกว่าบริษัทได้พัฒนา ปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงตาม feedback เท่าที่จะทำได้ สร้างวัฒนธรรมแบบเราๆ ที่เป็นหมู่บ้านรู้สึกเป็นพี่น้องมากกว่าเพื่อนร่วมงาน เคารพชีวิตส่วนตัว มีตารางชีวิตที่จัดการได้ เราเข้ามาตอนมันเป็นโปรเจ็คขนาด 3 เดือนที่ยังไม่รู้ว่าจะกลายเป็นอะไร ตอนนั้น เรายังไม่อยากเข้าบริษัทที่ traditional (ซึ่งข้อดีข้อเสียต่างกันนะ น่าถกเถียงกันมากเลย) ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราเติบโตไปกับมัน ได้ลองทำหลายอย่าง นัดเจอเพื่อนแต่ละที เราก็มีหน้าที่เปลี่ยนไป ต้องอธิบายใหม่เรื่อยๆ แต่ไม่เคยเสียใจที่เลือกทำงานที่นี่ เราได้เรียนรู้อะไรเยอะมากๆ ได้มีทักษะที่หลากหลาย ที่นี่เปิดโอกาสให้เราลองอะไรเยอะมาก แทบจะเหมือนเป็นสถานศึกษามากกว่าที่ทำงาน คนอื่นๆ เข้ามาฟังใจตอนที่มันเริ่มมีจุดมุ่งหมายและนํ้าเสียงที่ชัดเจนแล้ว […]